Niemandsland [RV]

[Jurgen Lindberg]

Hmm, er waren drie opties: ofwel was Lucile doof, ofwel was haar reactievermogen uiterst langzaam, ofwel kon het haar geen fluit schelen dat Jurgen die boom niet in z'n eentje van de lange slungel af kreeg. Hij probeerde zelf al wat druk te zetten op de dikke tak, maar het lukte gewoon niet: zijn rechterhand was de hand die hij het meest gebruikte, en net die hing er natuurlijk slapjes bij. Gelukkig kwam er even later hulp uit een andere hoek - ook iemand uit de noordelijke omstreken, dacht Jurgen bij het zien van zijn uiterlijk. Zou hij wat minder besluiteloos zijn dan Lucile? Hij leek wat moeite te hebben met lopen - hij zwalpte zelfs een beetje, maar hoe kon dat ook anders met zo'n samengeknepen ogen - maar z'n handen zagen er in orde uit. Nu maar hopen dat er nog wat spierballen in die witte armpjes van hem zaten. 'Eh,' bracht hij nogal bedenkelijk uit. Stelde de jongen nu voor om hen te helpen, of wat zat hij daar te brabbelen? Er moesten duidelijk nog meer mensen wennen aan het feit dat ze de komende dagen alleen maar Engels zouden kunnen spreken als ze wilden dat iedereen hen verstond. 'Eh, hjelp hjelp, ja ja, große problemski, er is een bjoom op deze jongenski gevallen!' riep hij terug, half in het Engels en half in het... Tja, wat had hij zitten zeggen? Hij had er zelf eigenlijk geen flauw idee van, maar hij had tenminste zijn best gedaan om het probleem uit te leggen. Nou ja. Niet dat iemand er over heen kon kijken dat meneer de reus verpletterd werd door een boom. Hij zuchtte en besloot maar in het Engels te praten. 'We moeten hem er onderuit krijgen, ik heb al iets gemaakt dat als hefboom kan dienen... Maar alleen krijg ik dat ding niet van hem af.' Hij tilde zijn arm met zijn lamme pols op en haalde vervolgens lichtjes zijn schouder op. Ergens hoopte hij dat Lucile zijn woorden zou opvatten als een verwijt in haar richting - wat ook de bedoeling was, aangezien hij best wel wat hulp van haar had kunnen gebruiken. 'Kun je even helpen?' vroeg hij aan de nieuwkomer.

[Sindre Arkin]

Sindre was gehoord toen hij zijn hulp roepend had aangeboden. De jongen keek hem met nauwe spleetjes aan en leek hem eerst te keuren, voordat hij op praten zou overgaan. Nou, wat gek zeg! Toen keek hij naar zijn armen en benen en hij vond dit wel weer genoeg. Hij was geen fashion icoon of model, dus dat gekeur moet hij maar laten of bij dat meisje naast hem doen die nogal stond van: 'wat-ga-ik-nou-eigenlijk-doen.' Zeker geen spontaan meisje of waarmee hij op een date zou kunnen. Sowieso vond hij haar verwaand overkomen dus dan was de jongen nog beter uitzicht. De spottende ogen moest hij maar even wegdenken en dat blonde haar ook. O, dat stond hem echt niet! Beter verft hij het kastanjebruin of karamelbruin, dat zou hem veel mooier staan.
En wat zei hij nou? Wat voor rare knuppel was dit nu voor? Hij treft het wel weer. Eerst Freya en Marit weg, dan een pooier look-a-like die denkt dat ie beter is dan iedereen.
Sindre verstond er maar de helft van maar wat hij verstond was dat ze hulp nodig hadden en dat er inderdaad een boom op een jongen was gevallen. Goh, was hem nog niet opgevallen!
Even later begon de jongen verder in het Engels, wat hij gelukkig wel helemaal kon verstaan, omdat Noren erg goed zijn in Engels. Hij dacht er maar aan om ook verder in het Engels te gaan.
''Kan zij niet meehelpen dan?'' Hij wees in de richting van het meisje. Die verroerde zich niet. Hij zuchtte. ''Ik kom al, als je even geduld heb - dan hoef ik me nek niet te breken over deze tak.'' Hij struikelde maar kon overeind blijven.
Hij ging naast de jongen staan en pakte de hefboom met beide handen vast. En nu duwen!

[Jurgen Lindberg]

Jurgen keek de nieuwkomer droogjes aan toen hij vroeg of Lucile niet kon meehelpen. Ja, daar zat hij al een eeuw om te vragen, maar helaas. 'Goed dat je dat zegt. Was nog niet in me opgekomen om haar om hulp te vragen,' antwoordde hij sarcastisch. Hmm... Misschien was hij wel een beetje te grof. De jongen zag er immers uit alsof hij niet zo goed kon zien, dus waarschijnlijk had hij nu pas door dat Lucile zich geen vin had verroerd. Daarbij, als hij nog hulp wilde verwachten, kon hij best maar wat vriendelijker doen. Hoewel... Niet al te erg onder de indruk keek hij toe hoe de nieuwe jongen over een tak struikelde, zelfs nadat hij zichzelf nog iets in de trant van een waarschuwing had gegeven. Misschien toch niet zo'n geweldige aanwinst. Maar het was beter dan niets - en de jongen wiens schouder nu wel al zowat verbrijzeld moest zijn, zou daar vast hetzelfde over denken. Om zich toch wat te verontschuldigen voor zijn eerdere botte opmerking, glimlachte hij lichtjes naar de nieuwkomer. 'Oké, ik kan helaas maar met één hand werken, maar je lijkt me wel sterk.' Lijken. Er was natuurlijk nog een wereld van verschil tussen sterk lijken en sterk zijn. Vervolgens wierp hij een blik op de lange jongen onder de boomstronk. 'Dit gaat pijn doen... Maar ik vermoed dat het even veel pijn doet als we helemaal niks doen en je hier laten liggen, dus je zal het wel overleven.' Denk ik. Jurgen grijnsde kort. Hij was geen sadist - toch niet zo erg - maar hij kon soms ook wel lachen met andermans miserie. Zolang hij het maar niet was die daar onder een boom lag... 'Je moet ons straks wel even helpen. We kunnen niet én die boom optillen, én je onder dat ding uit trekken... Je zal jezelf dus moeten behelpen door weg te rollen.' Jeetje, waarom legde hij de hele procedure zo uitgebreid uit? Straks zou hij nog bezorgd klinken of iets in die aard. Een blik van walging kwam even in Jurgens ogen te staan, vooraleer hij zichzelf herstelde. Hij knikte eens naar de nieuwe jongen ten teken dat ze nu kracht op de tak konden zetten, en uit alle macht begon hij te duwen. Nu maar hopen dat het werkte...

[Sindre Arkin]

O, het was er dus zo'n eentje. Nou als meneer zou ging doen, dan lette hem niks anders dan bekakt en sarcastisch terug te doen. Hij miste zijn vrienden nu al, waarmee hij diepe gesprekken kon voeren en waarbij hij gerespecteerd werd om wie hij was. Deze jongen wist zeker niet wat vriendschap was of eens beleefd te zijn tegen iemand anders. Allemachtig, wat een rotjong! Zo'n situatie en alsnog zo'n bek opzetten. Met alle liefde zou hij de jongen een flinke dreun willen geven maar daar werden ze allebei niet beter van want de jongen lag nog steeds onder de boom. Hij was wel erg stilletjes.. Hij zou toch niet...? Nee, zei hij tegen zichzelf, zo mag je niet denken Sin!
''Alsjeblieft, dat je überhaupt hulp nodig heb, ik dacht dat je wel sterk was. Hulp nodig van anderen! Gossie. Moederskindje?''
Toen de jongen het weg-rol-plan had uitgelegd was hij het daar niet mee eens.
''Nee, dat vind ik niet goed, hij kan wel iets aan zijn rug hebben of ribben en dan vraag je hem te róllen? Wil je hem in een rolstoel hebben? Als we de boom omhoog hebben, moet het meisje maar - ja hallo daar! - de jongen onder zijn oksels vastpakken en achteruit slepen, vervolgens proberen wij de boom wat verder weg te rollen, zodat de jongen zijn benen vrij heeft. Lijkt je dat niet beter?''

[Jurgen Lindberg]

Nogal verbaasd merkte Jurgen dat de andere jongen helemaal niet meewerkte. Had 'ie voor niets al druk zitten zetten op die tak... Hij fronste zijn wenkbrauwen even toen de ander iets wat wel gevaarlijk dicht in de buurt kwam van een grove belediging op hem afvuurde. Moederskindje...? Van alle namen die hij al genoemd was - egoïst, eikel, klootzak - spande deze wel de kroon. Vooral omdat hij allesbehalve een moederskindje genoemd kon worden. Tss, hij had zelfs een hekel aan zijn moeder omdat ze hem altijd overbodige dingen als "vriendschap" en "liefde" probeerde bij te brengen. Pff, liefde... Alsof iemand dat nodig had. En vrienden waren er alleen om uit te buiten, toch? Hoewel, Claus... Goed dan, Claus was een uitzondering. Correctie: hij was een uitzondering geweest. De frons verdween van Jurgens gezicht en maakte plaats voor een zelfverzekerde grijns. De jongen had tenminste pit, dat mocht hij wel. Zeker omdat hij Jurgen al had weten - durven - beledigen van de eerste minuut dat ze elkaar kenden. Met Claus was het ook zo begonnen. Niet dat hij dacht dat hij ooit vrienden zou (willen) worden met deze nieuwkomer hier, maar... Lef en een grote mond wist hij altijd wel te waarderen. Hij twijfelde even of hij de ander op zijn beurt zou beledigen - het Duitse vocabularium was erg omvangrijk op dat gebied - maar besloot dat dit niet de juiste plaats en zeker niet het juiste moment was. Er zouden nog wel genoeg momenten komen waarop er niet iemand verpletterd werd door een boom. Opnieuw haalde hij zijn schouders op toen de jongen het niet eens was met zijn plan. Alsof dat van hem ooit zo briljant kon zijn. Toen de ander echter de nadelen van Jurgens plan begon op te sommen, moest hij toegeven dat het misschien handiger was als ze de lange slungel eventjes niets lieten doen. 'Moet madame daar dan wel eventjes haar mooi gemanicuurde handjes uitsteken,' antwoordde hij. 'Anders zal je plannetje vrees ik niet zo gesmeerd lopen.' Het kon Jurgen eigenlijk niet zo veel schelen hoe ze de jongen onder de boom uit kregen: zolang het einddoel maar bereikt werd, was het oké voor hem. 'Kunnen we dan nu die arme stumper uit zijn lijden verlossen? Of wil je eerst nog een kopje thee? Oh, wacht, we hebben ook soep als je dat liever hebt, daar zo bij het kampvuur. Keuze genoeg, zou ik zo zeggen.' Hij kon opnieuw een grijns niet achterhouden. Anderen op stang jagen kon best leuk zijn. Hij klemde zijn linkerhand weer stevig om de tak heen, klaar om eindelijk de boom van de lange jongen af te duwen.

[Thorsten Liljegren]

Thorsten werd langzamerhand een beetje misselijk. Of het nou door het feit kwam dat hij nog steeds niet wist waar Lena was, of omdat hij lichamelijk niet helemaal in orde was, dat wist hij niet. Waarschijnlijk beide, dacht hij. En ook omdat de mensen om hem heen nog niet echt aanstalten maakten om hem uit zijn benarde situatie te redden. Een tweede jongen was nu aan komen zetten. Waar kwamen al die mensen vandaan? Was hij de enige die onder een boom - of wat dan ook - vast zat en zich zorgen maakte over zijn gezondheid? Hij had het al redelijk absurd gevonden toen het meisje heel leuk naar zijn naam had gevraagd in plaats van eerst te controleren of hij niet al half dood was, maar blijkbaar kon het nog gekker: De twee jongens waren nu aan het bekvechten als twee peuters in de zandbak. Waar gíng het überhaupt over?! Hij lag hier te creperen onder een zware boomstam en zij waren hun ego aan het showen en haantje aan het spelen. Het kon haast niet gekker worden. Hij kreeg nog even hoop toen één van de jongens weer met een plan kwam dat ook daadwerkelijk iets te maken had met het optillen van een boom, maar natuurlijk gingen ze daar ook weer ruzie over maken. Rollen of niet wegrollen, daar kwam hij zo wel achter of hij dat kon. En anders trok het meisje hem toch gewoon opzij? Hij was niet bepaald licht of zo, maar hij ging er vanuit dat ze hem nog wel van zijn plaats kon krijgen. Bovendien had hij niet het idee dat er iets met zijn rug of nek was. Zijn benen kon hij nog gewoon bewegen en zijn hoofd had hij daarnet nog opgetild. 'Als jullie dat idiote haantjes gedrag eens leuk bewaren voor bij de soep en mij eens onder deze boom vandaan halen,' zei hij, op nogal harde toon. 'Dan kom ik er misschien ook nog levend vanaf. Danku.' Hij keek de Duitse(?) jongen en de Noorse (dat accent kon hij nog wel achterhalen) jongen  beide even geïrriteerd aan. 'Volgens mij gaat het prima met mijn rug, dus tillen met die boomstam.'

[Sindre Arkin]

Sindre was het weer niet eens met iemand anders, maar dit keer met de jongen onder de boom, waarvan het accent hem erg bekend voorkwam. Misschien was het Zweeds?
''Idioot haantjesgedrag? Hij begint met zijn eigen genialiteit op te hemelen alsof hij koning van de aarde is. Ik zet hem alleen weer op zijn plek waar hij thuishoort. Het rampengebied in de uithoeken van Italië, ver weg van de bewoonde wereld. Of beschaafde wereld,'' grinnikte hij op het laatst, met een schuin oog op de jongen naast hem. ''Nou, eerst die jongen onder die boom en dan het theekransje.
Sindre schudde zijn hoofd. ''We kunnen niet met zekerheid zeggen dat er niks mis met je rug, omdat die nu verdoofd is door het lange liggen. Je kan je niet bewegen en omdat misschien je zenuwen beschadigd zijn, ook geen pijn voelen. Wij tillen de boom op, vervolgens houdt die Arische jongen naast me de boom omhoog en dan sleep ik je er onder uit. Het meisje geeft me geen zekerheid..''
Hij begon druk uit te zetten op de hefboom en samen met de Arische jongen tilden ze hem erg hoog. ''Vasthouden!'' riep hij naar zijn buurman. Hij liet los en op hoop van zegen rende hij naar de Zweedse jongen toe en plaatste zijn handen onder zijn oksels. Vervolgens sleepte hij hem met grootse moeite - hij leek wel een grote zak lood te zijn - naar achteren, totdat hij zeker wist dat niks meer onder de boom zou raken en liet hem toen los.
''Jævla si!'' vloekte hij en boog zich voorover om adem te halen.

[Thorsten Liljegren]

Jezus, zeg. Konden ze nou nooit even hun mond houden en gewoon doen wat er gedaan moest worden? Oké, misschien had hij ook niet moeten beginnen over "haantjesgedrag" en gewoon moeten vragen of ze hem zo snel mogelijk onder de boom vandaan wilden halen, maar dat was toen even niet in zijn hoofd op gekomen. Uiteindelijk was hij vooral blij omdat nu de jongen met het omhoogstaande haar besloot om inderdaad actie te ondernemen. Een hefboom idee, dat werkte meestal maar goed. Hij hoopte alleen niet dat de tak zou breken en de boom met zijn volle gewicht weer op hem terug zou vallen. Dan kon hij waarschijnlijk zijn arm en sleutelbeen vaarwel zeggen, als dat al niet het geval was. Het meisje geeft geen zekerheid, had de jongen gezegd. Daarmee was hij het eigenlijk wel een beetje eens. Ze was misschien wel een heel lief en aardig meisje, maar hij werd toch liever geholpen door die twee kerels hier. Oké, daar kwam het dan... Hij had zich mentaal al voorbereid op een hoop pijn en het bleek dat hij daar niet verkeerd aan had gedaan. Het moment dat de boomstam van zijn arm getild werd, voelde het net alsof zijn arm er zo'n beetje af getrokken werd. 'Aaaargh!' schreeuwde hij uit. 'Jävlar!' Godverdomme, dat deed pijn. Gelukkig werd hij snel bij de boom weggetrokken, zodat hij niet bang hoefde te zijn dat de boom weer terug viel. Hij lag nu vrij en zou eventueel op kunnen staan, maar bleef toch nog even liggen. Echt gezond voelde hij zich nog niet en hij durfde nog niet eens naar zijn arm te kijken. Hij had het nare voorgevoel dat hij zijn vingers niet echt meer voelde... Wie weet wat er allemaal beschadigd was.

[Bonny Jersey]

Bonny draaide zich om en keek naar het groepje jongens en Lucile.. "Misschien moeten we even gaan helpen, want die jongen ligt gewoon nog steeds onder een boom?" Zei Bonny vragend tegen Sean terwijl ze al op stond om erheen te  lopen. Ze kon moeilijk blijven zitten en soep maken als er een jongen half dood lag te gaan onder een boom! Ze zette een snel loopje in en kwam uiteindelijk aan bij de twee nieuwe jongens en Lucille..
Sjit, ze was al te laat. Hij lag al niet meer onder de boom, maar goed zag het er niet uit!

" Wow, ik ga even op zoek naar een ehbo koffer ofzo?" Zei ze terwijl ze wit werd van het zien van de scheef staande vingers en wendde zich snel om. Ze haalde rustig adem terwijl ze wegliep en op zoek ging naar verband en pleisters al vroeg ze zich af, of dat zou helpen..

[Lucile Delaney]

Off: oops, gisteren niet gepost... sorry daarvoor, ik was iets te veel met andere dingen bezig.

On: Lucile Keek verbaast naar de bekvechtende jongens. "Lekker, probeer je er wat van te maken, lukt het niet of is het niet goed.",  zei ze geirriteerd. Ze hoorde Bonny zeggen dat ze op zoek ging naar een ehbo-tas. Ze rende naar haar toe. "Bonny! Ik heb nog wel wat dingen in mijn tas zitten. Het is niet veel, maar goed. In ieder geval wat verband voor de wonden.", zei Lucile tegen Bonny. Ze keek weer om naar de jongen. "Ik vraag me af of dat genoeg is, maar goed, het is in ieder geval iets.".

[Bonny Jersey]

Bonny draaide zich richting Lucile en de jongens en keek naar de hand van de jongen die net nog onder een boom lag.. "ik ben er bang voor.. dat ze gebroken of gekneusd zijn.." Zei ze met een verafschuwend gezicht. "We moeten ze denk ik eerst rechtzetten voordat we er verband over doen anders blijven ze zo staan!!" Ze bleef staan. Bonny was totaal niet van plan om zelf het heft in handen te nemen en de vingers terug op hun plaats te zetten dus keek wat in de rondte, op zoek naar waar Sean zich had neergezet.

[Lucile Delaney]

Lucile keek nog eens goed. "Klopt, mee eens... ik heb alleen nog nooit van mijn leven botten rechtgezet, laat staan dat ik dat heb zien gebeuren.". Ze zuchte. Ze was niet van plan botten recht te zetten, daar was Lucile veel te bang voor. Bang om het alleen maar erger te maken en het dus verkeerd te doen. Maar goed, daar was ze  altijd bang voor geweest als ze nieuwe dingen leerde. Ze besloot alleen botten recht te zetten wanneer de hoog nood was. "Ik heb alleen leren verbinden, maar dat is ook niet zo moeilijk. Er is hier zeker niemand anders die zonder gevaar botten te breken botten recht kan zetten, zeker?", Vroeg ze.

[Sindre Arkin]

Sindre was verbaasd toen er opeens twee meisjes waren die vol aan het meepraten waren. De eerste, die stond naast hem en trok eindelijk eens haar mond open. Wauw, het sprak toch echt! Waarschijnlijk heeft ze eventjes in coma gestaan of was de jongen onder de boom zo choquerend dat ze spontaan haar stem kwijt was. 
Toen was er dat tweede meisje, wat uit het niets leek op te duiken. Later wist hij dat ze daar natuurlijk zat bij die andere jongen die overeind zat en een beetje moederziel alleen zat te wezen.
Hij was alleen blij dat de Zweed onder boom vandaan was. Wat een te gek verhaal zou dat zijn voor bij het avondeten! (''Wat heb je vandaag gedaan, Sindre?'' ''Een jongen onder een boom vandaan gehaald.'' ''Onder een bóóm?'' zou Marit hebben uitgeslaakt. Geweldige avond.) Maar helaas was het de bittere waarheid dat hij vanavond niet gezellig rond de ronde tafel zou zitten, samen met zijn ouders en stiefzusje. Hij zou soep eten, uit blik. Jammie. Hij haatte soep uit blik! Dat zou hij niet door zijn kiezen krijgen. Als we wat pannen hadden, zou hij wel de volgende avond koken. Een mals biefstuk, met verse champignons! Zijn maag begon te rammelen bij het idee.
Sindre ontwaakte uit zijn hersenspinsels door de vraag of iemand botten recht kon zetten door het Franse meisje - waarschijnlijk Frans, wat ze leek net zo'n modepopje, met haar zou hij eens goed willen babbelen over bijvoorbeeld de Fashion Week! - en keek haar een beetje vies aan.
''Botten rechtzetten? Dat is niet slim! Niet zonder gediplomeerden, met professionele apparaten zoals een röntgenapparaat. Maar ja, ik denk dat het toch wel zou moeten, want anders gaat het scheef groeien en dat is echt pijnlijk. Ik heb wel twee jaar verpleegopleiding gevolgd, maar botten rechtzetten... Ik weet het niet.''

[Lucile Delaney]

"Goh, meneer heeft tóch nog een beetje verstand ergens zitten. Met scheefgegroeide botten ben je nog verder van huis, en buiten dat, je weet maar nooit of er heel toevallig iemand is die ze wél kan rechtzetten.", zei Lucile een beetje geërgerd. Ze begon zich eraan te ergeren dat iedereen hier die overleefd had, nog zo egoïstisch kon zijn. Ze moeten toch iets doen op een beetje fatsoenlijk te kunnen overleven, vond ze, en als ze daarvoor geen hulp van buitenaf kregen, dan maar zo.

[Thorsten Liljegren]

Thorsten wierp een voorzichige blik op zijn arm. Auch. Geen wonder dat het pijn had gedaan! Hij werd wel een beetje misselijk bij het zicht van zijn scheef staande vingers, dus keek hij maar weer even de andere kant op. De mensen om hem heen, daarentegen, leken nogal geïnteresseerd te zijn in zijn vingers. Misschien maar goed ook, want Thorsten had niet veel verstand van dokterszaken en hij wilde eigenlijk toch wel wat meer tijd doorbrengen met zijn hand en alles wat daar aan vast zat. Maar omdat op de grond blijven liggen hem ook niet echt aan stond - nu hij in beweging was geweest, voelde hij dat hij inderdaad nog gevoel in zijn rug had, want die deed namelijk vervelend pijn door het liggen op de harde grond - besloot hij een poging te doen om op te staan. Langzaam kwam hij overeind. Dat ging goed, totdat zijn rechterschouder van de grond kwam. Een verwrongen grimas verscheen op zijn gezicht toen er een pijnscheut door zijn arm schoot. Arm? Meer schouder eigenlijk. Was het zijn sleutelbeen? Zou niet de eerste keer zijn. Als kind had hij zijn sleutelbeen eens gebroken toen hij van zijn fiets gedonderd was. Een kleine afgrond in... Hij kon zich alleen niet herinneren dat het zo veel pijn deed. Als het überhaupt gebroken was dan. De twee meisjes waren er weer vandoor gegaan, hij had alleen niet meegekregen waar ze heen waren gegaan. Soep maken of zo? Niet belangrijk, hij was nu toch al onder de boom vandaan. Wacht, waar hadden ze het over? 'Botten rechtzetten?' herhaalde hij, nogal onsmakelijk kijkend. Hij tilde zijn verbrijzelde hand op en bekeek de vingers - of wat daar nog van over was. Oké, misschien was het niet zo'n goed idee om ze zo te laten zitten, maar nu voelde hij niet zo veel (althans, in vergelijking met een moment geleden) en als ze die dingen weer recht zouden zetten, zou hij dat vast niet ervaren als een pretje. Hij had nog niet eens gekeken hoe zijn arm eruit zag, want daar zat nu een trui overheen. Echt veel had hij die hele arm nog niet bewogen, want alles voelde stijf aan en met een sleutelbeen waar iets goed mis mee was, was een arm bewegen niet altijd een pretje. Eigenlijk was hij allang blij dat de rest van zijn lichaam in orde was. Nu Lena nog vinden en dan kon hij al weer wat geruster bedenken wat ze nu zouden moeten doen.

[Sindre Arkin]

Sindre keek nog eens naar de Zweed en toen weer naar zijn arm. Eigenlijk was het wel gedane zaak, met die arm was er niks meer mee te beginnen! Niet zonder echte doktoren en een goed ziekenhuis. De arm zal moeten worden gezet, anders wordt het nog pijnlijk voor hem en daarna moesten ze een mitella zien te regelen om zijn arm rust te kunnen geven.
''Heeft iemand een EHBO doos? En een lap met koud water?'' riep hij naar niemand in het bijzonder. In een EHBO doos zat meestal wel een mitella, dat hoorde er standaard in. Misschien zat er nog verband in om zijn arm niet teveel te kunnen laten bewegen.
Hij knielde bij de Zweedse jongen neer en keek hem bezorgd aan. ''Wat ik ga doen kan behoorlijk pijnlijk zijn.. Ik wil eerst naar je arm kijken hoe je botten staan en vervolgens deze recht zetten, mocht dit nodig zijn. Dat kan flink zeer doen dus daarom probeer ik het te verdoven met koud water.. Ik hoop dat je me vertrouwt?''
Hij keek hem afwachtend aan.

[Thorsten Liljegren]

Nu was de Noorse jongen ook opzoek naar een EHBO doos. Misschien dat hij meer succes zou hebben, want tot nu toe had de Noor hem nog het meest geholpen van allemaal. Hij keek alleen niet echt met veel plezier vooruit naar het rechtzetten van de botten in zijn arm en vingers... Was de Noor soms dokter, of iets wat er op leek? (Voor dokter leek hij namelijk nog een beetje jong, maar een opleiding die er op leek zou natuurlijk wel kunnen. Alles beter dan iemand die alleen wist hoe pleisters geplakt moesten worden). 'Heb je daar ervaring mee, met botten rechtzetten..?' vroeg Thorsten voorzichtig. Niet dat hij veel keus had. Hij betwijfelde het of iemand op deze camping ooit botten recht gezet had. Met succes dan ook nog. Hij zou willen dat hij zichzelf eerst dronken kon voeren of zo. Hij was nog nooit écht dronken geweest - dat leek bij hem altijd erg moeilijk te gaan, hij kon drinken wat hij wilde, maar meestal bleef het bij "aangeschoten" - maar hij zou het nu graag eens willen zijn, zodat hij minder mee zou maken van de botten-rechtzet-procedure. Koud water klonk redelijk, maar niet ideaal. Nee, natuurlijk niet. Een ziekenhuis met een echte dokter zou hem moeten behandelen, maar wie wist hoe ver die wel niet zaten? Bereik had hij sowieso niet gehad op deze camping, omdat het nogal een afgelegen gebiedje was, dus proberen te bellen was waarschijnlijk geen optie. En hij ging er vanuit dat wel meer dan alleen de camping verwoest was, dus ook eventueel telefoon-masten en andere commenucatiemiddelen. (Internet of zo). Toen de Noor vroeg of hij hem vertrouwde, antwoordde hij: 'Ik zal wel moeten, denk ik. Zelf zal het me niet lukken iets recht te zetten en ik betwijfel het dat er spontaan een dokter aan komt zetten.' Bovendien had hij wel eens op televisie gezien dat het goed mis kon gaan als een bot verkeerd groeide nadat het niet goed recht gezet was, of dat er beenmerg ontstekingen ontstonden. Ook geen pretje.

[Bonny Jersey]

Bonny zag dat het wel weer beter ging met iedereen en stond op.. "Iemand soep?" vroeg ze terwijl ze om zich heen keek en terugliep naar het vuurtje waar de pan met soep stond te borrelen. Ze pakte wat plastic bekertjes en begon deze te vullen met wat heerlijk ruikende tomatensoep en zette de bekertjes op de grond "pak maar he," zei ze tegen niemand in het byzonder en ging door met scheppen tot de pan leeg was. Ze pakte zelf ook een bekertje en begon te blazen.
" Jum.." Zei ze zonder enige toon van emotie en staarde voor zich uit.

[Lucile Delaney]

Lucile zuchte, pakte een bekertje op en ging naast Bonny staan. "Heb ik wel nodig inderdaad. Misschien dat het me wat opbeurt. Mensen schijnen er niet echt waarde aan te hechten dat ik er hier wat van probeer te maken, doen ze dat wel, vinden ze mijn ideeën niet goed.", zie Lucile. Ze zuchte nog een keer. "Ach ja, misschien komt dat nog wel een keer. Ooit, wanneer iedereen waar zo mogelijk minder geirriteerd door alles raakt. Al kan ik me wel voorstellen dat iedereen chagerijnig is nu.".

[Thorsten Liljegren]

Thorsten gaf met zijn goede arm zijn slechte arm aan de jongen die zei dat hij zijn botten wel recht kon zetten en zocht vervolgens iets waar hij zijn tanden op kon zetten, een stokje of zo. Om hem heen lag vooral gras, maar daar tussen vond hij toch een niet al te smerig takje, dat hij nog wat schoner maakte door het aan zijn broek af te vegen. 'Oké, even wachten nog...' mompelde hij, om vervolgens een keer diep in en uit te ademen om tot rust te komen. Hij had het al pijnlijk gevonden toen de boom van zijn arm getild werd, dus wilde hij er eigenlijk niet aan denken wat hem nu te wachten stond. Botten rechtzetten was waarschijnlijk nooit een pretje, maar hij had zo het idee dat het al helemaal niet fijn zou zijn als iemand het zou doen die er niet bepaald ervaring mee had. Bovendien kon het dan ook nog eens gruwelijk mis gaan, maar daar wilde hij helemáál niet aan denken. 'Oké, ga maar,' zei hij toen, met enige tegenzin, en hij duwde het stokje tussen zijn tanden, zodat hij niet op zijn tong zou bijten. Het duurde even voordat hij iets voelde - hij had zijn ogen gesloten, omdat hij niet de behoefte had om zijn botten zo zien te bewegen - maar hij voelde het inderdaad wel goed toen er uiteindelijk iets gebeurde. Een gesmoorde schreeuw klonk uit zijn longen toen de eerste vinger recht werd gezet. Een tweede en derde volgden, allemaal even gruwelijk, al leek de laatste minder pijnlijk te zijn, misschien doordat hij een beetje licht werd in zijn hoofd. Hij voelde splinters in zijn mond. Het houtje was gebroken door de kracht van zijn kaken. Was het nu over? Voorzichtig deed hij zijn ogen weer open en hij zag dat zijn vingers weer netjes recht stonden, weliswaar een beetje broos. Schokkerig ademde hij uit. Opgelucht dat het voorbij was. Nou ja, voorbij. Er kon nog van alles gebeuren; infecties, onstekingen, noem maar op. Maar nu kon hij voorlopig weer even vooruit. En Lena zoeken, die nog steeds spoorloos was. 'Bedankt,' zei hij tegen de jongen die zijn vingers recht had gezet, nadat hij de splinters uit zijn mond had gespuugd. Het viel hem nu pas op dat hij vlakbij de twee meisjes zat, die met z'n tweeën bij het kampvuur zaten, soep te maken. Soep, hij had wel honger, maar hij had het gevoel alsof hij niets door zijn keel kon krijgen. Misschien wist het andere meisje wel waar Lena was, of had ze haar gezien. Hij zou het zo wel gaan vragen.

[Jurgen Lindberg]

Off: Oké, eventjes bijschrijven x)

Jurgen keek lichtelijk geamuseerd naar de lange jongen toen die begon over "idioot haantjesgedrag". Nou, zelfs onder een boom had hij nog grote praat. Misschien moesten ze hem nog wel een dagje eronder laten liggen. Of vijf. Het was namelijk niet bepaald de beste positie om je redders in nood op hun plaats te zetten. Desondanks vond hij het nog steeds best grappig, totdat de Man met het Plan naast hem er zo nodig nog commentaar op moest geven ook. Had hij zijn genialiteit dan zitten ophemelen? Volgens hem toch echt niet. (Ook al hadden de toeschouwers er wel anders over kunnen denken.) En dan nog dat irritante gegrinnik op 't laatst... Jurgen was duidelijk niet de enige die zichzelf heel wat vond. Hij wilde net wat terug zeggen wanneer de Man met het Plan stap voor stap begon uit te kienen wat ze zouden doen - en blijkbaar was het geniale idee om Jurgen de boom eventjes op z'n eentje te laten vasthouden terwijl de ander de lange jongen zou wegslepen. Briljant. Zeker met Jurgens gewonde rechterhand waarmee hij nog geen takje in tweeën zou kunnen breken. Ja, dat zou vast goed eindigen. Namelijk met een mooie, plechtige begrafenis voor de dan al helemaal geplette jongen. Hij besloot echter niet tegen te sputteren - als de boom daadwerkelijk zou vallen, kon hij altijd de Man met het Plan nog de schuld geven - en begon op hetzelfde moment als de ander druk te zetten op de gauw gefabriceerde hefboom. Verdomme, dat deed pijn aan zijn hand... Hij voelde hoe de last plots nog een stuk zwaarder werd wanneer Superman de hefboom losliet om Lange Wapper te hulp te schieten en beet hard op zijn wang. Dit kon hij niet lang volhouden zo, zeker niet omdat de druk op zijn hand bijna ondraaglijk werd. (Hij zou immers nooit zelf toegeven dat hij misschien wel gewoon een aansteller met een lage pijngrens was.) Hij hoorde hoe beide jongens vloekten in hun eigen taal, maar was momenteel een beetje te veel bezig met proberen vol te houden om ook nog eens te beginnen kermen van de pijn of inspanning. Toen het duidelijk werd dat beide jongens buiten het bereik van de boom waren, liet Jurgen de hefboom abrupt los waardoor de boom met een smak op de grond landde. De gedachte dat onder dat enorme gevaarte zonet nog iemand had gelegen, maakte hem toch een beetje misselijk. Gepijnigd greep hij naar zijn verbonden hand, maar toen gleed zijn blik naar die van de zojuist nog verpletterde jongen. Die zag er op z'n zachtst gezegd inderdaad niet al te best uit, zoals Bonny zo tactvol wist te melden door haar geschokte "wow". Jurgen keek nogal droogjes naar het groepje jongeren dat elk om beurt liet weten dat de botten in de bijna verbrijzelde hand rechtgezet moesten worden, maar die taak liever aan een ander overlieten. Na drie keer hetzelfde gezegd te hebben was het toch al wel duidelijk dat er niemand was die er ervaring in had. Hij rolde met zijn ogen. Zijn eigen diensten aanbieden hoefde hij niet te doen, want hij wist niks noppes nada van gebroken botten en kneuzingen, laat staan dat hij ooit geïnteresseerd was geweest in de doktersserie die zijn moeder zo graag zag. Daarbij leek het hem ook niet zo prettig om te doen - al was het voor de patiënt natuurlijk nog een stuk onaangenamer - en als het dan mis ging en de botten groeiden scheef terug, zoals hij net hoorde zeggen... Nee, hier hield hij zich liever buiten. Met iets meer respect en appreciatie keek hij toe hoe uiteindelijk Superman besloot om de lange jongen te helpen terwijl de meisjes... Soep gingen maken? Jezus. Wat een moment om aan eten te denken. Zijn honger verdween immers onmiddellijk toen hij zag hoe Superman één voor één de vingers van Lange Wapper weer rechtzette, en de gesmoorde maar daarom niet minder ijselijke schreeuw van het arme slachtoffer gaf hem rillingen. Was hij even blij dat hij nooit naar die doktersserie van zijn moeder had gekeken. Hij had er waarschijnlijk toch niet tegen gekund, en nu hij het proces van botten rechtzetten hier in real life zag gebeuren... De pijn in zijn eigen hand was op slag verdwenen en nogal bleekjes keek hij toe hoe de lange jongen - pfff, wat was zijn naam? - de versplinterde stukjes hout uitspuwde. Net alsof er helemaal niks gebeurd was. Zo dapper zou hij zelf niet zijn, dacht Jurgen enigzins afgunstig. Hij plofte neer op de grond, blij dat hij even kon zitten. Bizar dat hij hier nu zo op reageerde, terwijl hij bij het zien van Claus' dode lichaam en lege, starende ogen niet eens duizelig was geworden. Misschien was het de initiële schok geweest die hem ervan had weerhouden hevig te reageren. Misschien dat... Misschien dat dat nog wel zou veranderen als hij Claus zou gaan begraven. Want dat was iets dat hij echt moest doen, zo voelde hij het toch. Hij prutste wat afwezig aan het verband om zijn hand. Misschien dat een tas soep toch wel goed zou doen nu.

[Thorsten Liljegren]

Omdat hij zich nog behoorlijk wiebelig voelde en het idee had dat hij wel wat aansterking kon gebruiken, besloot hij ook maar bij het vuur te gaan zitten. Hij nam plaats naast een donkerbruinharig meisje, die hem lichtelijk bekend voor kwam. Had hij haar niet eens gezien toen hij was gaan mountainbiken..? Zijn lichtelijk verbrijzelde arm ondersteunde hij met zijn goede arm - hij zou straks nog maar eens ergens een mitella van moeten maken, want zo was het zeker niet ideaal leven - en hij besloot zichzelf maar eens voor te stellen, omdat hij nu niet geplet werd door een enorme (althans, zo had het gevoeld) boom. 'Ik ben Thorsten, trouwens,' verklaarde hij, in het Engels. Hij vroeg zich af of hij al zou vragen of iemand Lena had gezien, maar hij besloot te wachten totdat de rest zich voorgesteld had. Of niet. De geur van zoute soep deed zijn neus prikkelen, maar hij had geen honger. Misschien straks, als er dan nog over zou zijn. Anders zou hij wel weer iets anders zoeken. Aan de berg blikvoer verderop te zien, was er wel nog gewoon eten te vinden. Gelukkig maar dat ze niet aan het wildkamperen waren geweest, dan zouden nu zijn jacht-technieken op de proef zijn gesteld. Aangezien Thorsten stiekem toch wel een dierenvriend was (al hoefde hij geen 20 katten in zijn huis hoor, ééntje zou misschien wel leuk zijn), had hij niet zo veel zin om schattige konijntjes te vermoorden en op te eten. Als ze al bij de slager lagen, oké, maar zelf het hele proces van vermoorden tot bakken verwerken, dat deed hij liever niet. Het was eigenlijk best warm en dat voelde vreemd. Hij had het idee dat het weer nu ook depressief en terneergeslagen zou zijn, maar het leek eerder vrolijk en opgetogen. Leuk hoor, weer, dacht hij. Vermoord jij maar lekker mensen en doe daarna een vreugdedansje terwijl wij hier maar moeten zien te overleven. Sneeuwstormen, daar had hij wel ervaring mee. Maar zoiets als dit? Dat had hij niet verwacht nog ooit mee te maken. Laat staan zo snel en op vakantie. 

[Lucile Delaney]

Lucile glimlachte naar de jongen die er bij was komen staan. "Ik ben Lucile", zei ze. Gelukkig begon het engels al iets makkelijker te worden. Nou ja, gemakkelijker, het begon te wennen om in het Engels te praten, laten we het daar maar op houden. Lucile keek zorgerlijk naar Thorsten zijn arm. "Ik kijk wel even of ik iets van een doek bij me heb, als we dat als mitella kunnen gebruiken lijkt me comfortabeler dan dit.", zei ze en pakte haar tas erbij. "Hebbes!" Zei ze. Ze pakte een zwarte doek uit haar tas en begon er een mitella van te maken.

[Thorsten Liljegren]

Lucile. Was dat een Franse naam? Aan haar accent te horen, kwam ze inderdaad uit Frankrijk - of een ander Frans-sprekend land. Thorsten had het over het algemeen niet zo op Fransen (ze kwamen op hem altijd zo hysterisch en arrogant over), maar tot nu toe leek het meisje dat zich voorgesteld had als Lucile nog best aardig te zijn. Aardig genoeg om voor hem een mitella in elkaar te flanzen, in iedr geval. Hij glimlachte even naar haar, al was zijn humeur er niet naar om vrolijk te doen. 'Bedankt,' zei hij, toen ze de zwarte doek omtoverde in een mitella. Hij had er altijd een hekel aan om mensen tot last te zijn - bijvoorbeeld door onder een boom te liggen. Hoewel hij er misschien zelf niets aan kon doen, voelde hij zich dan toch altijd enigszins schuldig tegenover de mensen die hem hielpen. Daarom schaamde hij zich ook een beetje dat hij net zo "tekeer" was gegaan tegen de twee jongens die hadden staan bekvechten terwijl hij onder de boom had gelegen. Maar ja, hij had daar dan ook niet echt comfortabel vast gezeten... Misschien moest hij straks zijn verontschuldigingen aanbieden aan beide jongens (al had hij het vermoeden dat ze daar niet zo veel om zouden geven). Dat zou hem misschien beter laten voelen. Nou ja, beter... Hij wist nog steeds niet waar Lena was. 'Heeft iemand hier misschien iemand gezien met de naam Lena? Ongeveer één meter zeventig met lang bruin haar?' Net toen de woorden uit zijn mond waren, bedacht hij zich dat hij het Franse meisje al eens eerder ontmoet had en haar ook al eens had gevraagd of ze Lena had gezien. Zij was degene geweest die hem "ontdekt" had onder de boom. 'Oh, sorry, ik geloof dat ik je dat al eens gevraagd heb...' vervolgde hij, mompelend.

[Lucile Delaney]

Lucile haalde haar schouders op. "Het geeft niet", zei ze, "ik kan me voorstellen dat je alles wil doen om haar zo snel mogelijk te vinden.".  Ze keek naar de beker soep in haar handen en toen naar de jongen. "Heb je trouwens ook zin in wat soep?", vroeg ze hem. "Het is geen 5 sterren diner, maar het is in ieder geval iets.". Ze zouden alle energie nodig hebben, bedacht Lucile zich, je wist namelijk niet hoe lang het zou kunnen duren voordat iemand ze zou kunnen vinden.

[Jurgen Lindberg]

Jurgen keek toe hoe Lucile zich bekommerde om de arm van de pas geredde jongeman, die zich even later voorstelde. Ah, die lange slungel heette dus Thorsten. Hij had er dus niet naast gezeten met het feit dat de jongen een noordelijk accent had, al was Jurgen er nog niet helemaal uit of het nu Zweeds of Deens was. Of Fins... Of Noors... Misschien dat hij zijn aardrijkskunde toch maar eens moest bijschaven. Hij wierp een blik op degene die hem geholpen had de boomstam van Thorsten te tillen. Zijn rare taaltje ("Trenger du hjelp?") was ook uit die omstreken afkomstig, en hij gokte dat dat Noors was geweest. Niet dat het Jurgen ook maar een fluit kon schelen waar iedereen vandaan kwam. Wat hij wel wilde weten, was hoe de Man met het Plan uit Noorwegen-of-die-omstreken heette. En aangezien Lucile ook meedeed met het voorstel-rondje, zou hij dat hopelijk snel genoeg te weten komen. 'Jurgen,' zei hij zelf ietwat verveeld terwijl hij de gauw in elkaar geflanste zwarte mitella eens bekeek. EHBO. Nog zoiets waar hij dus duidelijk niet goed in was - al had hij dat zelf wel gemerkt toen Superman de vingers van Thorsten één voor één was beginnen rechtzetten. Zijn maag keerde al om bij de gedachte eraan. Wanneer Thorsten vroeg of ze iemand hadden gezien die Lena heette en vervolgens nog een uitvoerige beschrijving van het meisje gaf, schudde hij zwijgend het hoofd. Hij moest maar eens kijken onder een andere boom, misschien lag ze daar wel onder. Thorsten moest niet al te veel hoop meer koesteren dat ze nog in leven was. Een zoektocht zou toch alleen maar teleurstelling opleveren, dus Jurgen was alvast niet van plan om mee te helpen zoeken moest het daarop uitdraaien. Daarbij, hij had voor vandaag al wel genoeg ervaring opgedaan met doden en gewonden. En ook zijn hoop was de grond ingeboord toen hij Claus dood had aangetroffen. Hij keek even schamper naar de beker soep die Lucile vasthield. Soep in blik. Hoeveel dagen zouden ze op blikvoer moeten leven vooraleer er hulp kwam opdagen? Hij bleef erbij, ze konden beter zelf gaan zoeken naar hulp, anders zouden ze hier kunnen wachten rond hun kampvuur totdat er alleen nog maar een hoopje botten van hen overbleef. Of tot het eten op was... En Jurgen was niet bepaald van plan zich te verlagen tot kannibalisme. Niet omdat hij het - als het echt niet anders zou kunnen - een mensonwaardige daad vond, maar omdat hij nu al zeker wist dat hij geen mensenvlees zou lusten. Zeker niet dat van die magere planken hier - daar zat al amper vlees aan. 'Ik wil wel soep,' opperde hij. Ja, Lucile, fijn dat je dat even aan de hele groep voorstelde in plaats van enkel aan Thorsten. Wat was ze toch weer vriendelijk en gastvrij.

[Lucile Delaney]

"Hmm, oh, ja jij ook nog... Alsjeblieft", zei Lucile tegen Jurgen terwijl ze hem een beker soep in zijn handen duwde, waarna ze er ietwat rustiger "Iemand anders nog soep?" achteraan riep. Vragend keek ze om zich heen. Ze begon ook alvast wat bekertjes naast elkaar te zetten op wat stenen. Ze zag er het nut eigenlijk niet van in, het kwam meer neer op bezigheidstherapie dan op echt iets nuttigs. Zolang ze maar iets te doen had, bedacht Lucile zich, dan voelde ze zich in ieder geval een beetje nuttig. Hoewel ze ook wel beter wist.

[Thorsten Liljegren]

Twee namen had hij al: Jurgen en Lucile. Hij vroeg zich af hoe lang hij die namen zou onthouden en hoe lang hij überhaupt met deze personen om zou gaan. Hij wist dat hij beter niet alleen rond kon gaan wandelen - je wist maar nooit wat er nog zou komen - maar hij wilde sowieso op zoek gaan naar Lena, als ze dadelijk niet spontaan hier verscheen. De kop soep sloeg hij toch maar af. 'Nee, dankje, misschien straks,' antwoordde hij op de vraag van Lucile. Straks was de soep waarschijnlijk al koud, maar dat maakte hem eigenlijk niet zo veel uit. Hij was misselijk en zou zich schuldig voelen als hij hier lekker soep ging zitten eten terwijl anderen misschien nog wel ergens onder een gebouw geklemd zaten. Thorsten sloeg de mitella rond zijn nek en legde zijn gewonde arm er voorzichtig in. Het scheelde wel, al had hij zo het idee dat het gewicht van zijn arm in zijn nek nog wel eens voor een vervelende hoofdpijn kon gaan zorgen. Ach, misschien zou de hoofdpijn dan wel de zeurende pijn in zijn schouder tot en met zijn vingers wat afleiden, was het toch nog ergens goed voor. Thorsten staarde glazig voor zich uit terwijl hij bedacht wat hij nu zou moeten doen. Hier blijven zitten en wachten totdat Lena misschien zelf het vuur zou zien? Naar haar op zoek gaan? Maar als hij naar haar op zoek ging en hij kon haar niet vinden, dan zou hij weten dat... Nee, ze was vast in orde, hij had haar alleen nog niet gevonden.

[Lucile Delaney]

Lucile glimlachte zwakjes naar Thorsten. "Is goed, ik zal proberen het op z'n minst een beetje warm te houden voor je.", zei ze tegen hem. Vervolgens keek ze naar de bekertjes. Wat een ontzettende onzin, eigenlijk, die bekertjes alvast in een rij zetten. Ze had in ieder geval wat te doen gehad. Ze zuchte en leunde naar achteren. Ze had nog niet veel mensen leren kennen hier, Lucile was er net. Een extra nadeel was dat ze hier alleen was gekomen. Maar toch, de meisjes op haar kamer... Daar kon ze het wel goed mee vinden. Waar zijn ze? Zouden ze oké zijn?

[Jurgen Lindberg]

Jurgen keek gepikeerd naar Lucile wanneer ze verveeld opmerkte dat hij er ook nog was, alvorens een beker soep in zijn handen te schuiven. Als zijn moeder nu nog eens tegen hem durfde zeuren over elementaire manieren en beleefdheid, zou hij haar wel eens over deze onbeschofte Française vertellen. Tenminste, als hij zijn moeder zou terugzien vooraleer hij dit voorval vergeten was... Want wie wist hoe lang ze hier nog zouden vastzitten? 'Goh, wat aardig van je, zeg. Het kostte je vast veel moeite om die "alsjeblieft" over je lippen te krijgen,' antwoordde hij lichtelijk beledigd. Ach ja... Hij had ook geen "alsjeblieft" gezegd. En nu was hij al helemaal niet van plan om met een vriendelijke glimlach "dankjewel" te zeggen! Niet dat hij ooit zo beleefd was om die twee woorden te gebruiken. Ze kwamen immers niet voor in zijn woordenboek. Hij moest moeite doen om niet over te geven toen Lucile poeslief beloofde dat ze de soep "op z'n minst een beetje warm zou proberen houden" voor Thorsten. Gatver. Straks hadden ze er nog twee tortelduifjes bij. Hij draaide zich niet al te subtiel wat met zijn rug naar Lucile, alvorens te vragen: 'Die Lena, is dat familie van je?' Misschien zijn zus of zoiets? Of zijn vriendinnetje? Hij deed zijn best om niet te grijnzen bij de gedachte dat Lucile dan wel dikke pech had. Nu ja. Echt "girlfriend-material" was ze toch al niet met dat karakter van haar.

[Lucile Delaney]

"Ach ja", zei Lucile met een nagemaakt glimlach op haar gezicht, "het is misschien wel handig als íémand zich nog een beetje normaal probeert te gedragen en zich om anderen probeert te bekommeren. Dat lijkt namelijk niet iedereen te lukken.". Dat Jurgen nu beledigd was, boeide haar niet zo. Dat was zijn probleem, als hij zich niet normaal tegen haar kan gedragen, probeerde Lucile niet meer eens zich fatsoenlijk tegen hem te gedragen. Arrogante zak, dacht ze bij zichzelf. Iedereen moest maar braaf tegen hem zijn, maar zelf mocht hij een grote bek hebben. Werkte ze niet aan mee, jammer voor hem. 

[Jurgen Lindberg]

Jurgen wierp een schuine blik op Lucile. Oh, nu had ze plots haar tong teruggevonden, terwijl ze er maar wat bij had gestaan toen ze Thorsten onder de boom hadden proberen bevrijden. Hij draaide zich opnieuw wat meer naar haar toe. 'Inderdaad,' beaamde hij met een grijns. 'Meneer de Superman daar gedroeg zich daarstraks niet al te normaal toen hij kwam helpen met die boom weg te halen. Al leek hij wel meer bekommerd om Thorsten's hand dan sommige anderen hier, aangezien die alleen maar konden zeuren over hoe pijnlijk het wel niet was als de botten scheef teruggroeiden, of om beurten vrolijk verkondigden dat ze nog nooit botten hadden rechtgezet en dus zeker het heft niet in handen wilden nemen.' Misschien had hij Lucile nu wel open kaart gegeven om hem te beschuldigen van het feit dat hij niet eens zijn hulp had aangeboden, maar het was beter geweest dan haar gestamel en rond-de-pot gedraai. Hij wist van zichzelf dat hij geen snars begreep van EHBO, dus zou het voor Thorsten alleen maar slecht hebben kunnen aflopen als hij zijn "goede hart" had laten zien en hem had proberen helpen. Conclusie: hij had niks verkeerd gedaan. Nee. Hij deed nooit iets verkeerd. In zijn eigen ogen dan toch.

[Thorsten Liljegren]

Thorsten had zijn mond open gedaan om antwoord te geven op de vraag van Jurgen, maar klapte zijn mond weer dicht toen er weer eens een stel in gekibbel terecht kwam. Tuurlijk, het was een stressvolle situatie en daarin waren de meeste mensen wat meer prikkelbaar dan anders, maar Thorsten had zo'n vermoeden dat de manieren van Jurgen weinig te maken hadden met de situatie. Hij zuchtte stilletjes en onopvallend en besloot zich vooral niet in het gekibbel te mengen. Misschien moest hij toch maar eens rond gaan kijken of hij nog meer mensen kon vinden, want hoewel vervelende mensen beter waren dan géén, had hij het hier toch niet echt naar zijn zin. Bovendien kon hij moeilijk stil blijven zitten omdat hij zich zo'n zorgen maakte over zijn vriendin. Bovendien had hij nog geen volwassene gezien, waar waren die allemaal gebleven? Voor de storm had hij toch heel wat volwassenen rond zien lopen; toezichters, barmannen en -vrouwen, receptionisten etc. Waren die allemaal plots van de aardbodem verdwenen? Hij draaide zenuwachtig met zijn voet in het zand, waardoor er een kleine kuil ontstond. Ja, tijd om te gaan. Zonder iets te zeggen stond hij op en liep hij een willekeurige richting in.

[Lucile Delaney]

"Ach ja, zeuren over dat we nog nooit botten hadden rechtgezet en proberen een oplossing daarvoor te vinden, lijkt me nog altijd beter dan een potje niks staan doen om vervolgens een arrogante zak te spelen die zichzelf wel heel erg goed vind", antwoorde Lucile een beetje gepikkeerd. "Voortaan kan je beter je mond maar houden en proberen wat mee te werken, of net zo goed opflikkeren. Dan loop je in ieder geval niet in de weg.".

[Jurgen Lindberg]

Jurgen klemde zijn kaken opeen toen Lucile inderdaad begon te zaniken over het feit dat hij geen poot had uitgestoken. Thorsten leek stilletjes in zichzelf besloten te hebben dat hij wel genoeg had gehoord, aangezien hij opstond en gauw ergens anders heen liep. De lafaard. Maar misschien vond Jurgen het ergens zelf ook wel beter dat er niemand zat mee te luisteren naar hun geruzie. Straks zou er nog verteld worden dat hij op z'n donder had gekregen van een meisje... Het woord "arrogante zak" liet hij over zich heen komen omdat hij er eigenlijk niet echt veel tegenin kon brengen. Ja, hij was arrogant, en die arrogantie zorgde ervoor dat hij een gezonde dosis zelfvertrouwen had. Misschien zelfs een beetje te veel zelfvertrouwen, zo bleek, toen Lucile hem vervolgens verweet dat hij zichzelf wel heel erg goed vond. Maar dat was ook wel zo: waarom zou hij voor iemand verborgen moeten houden dat hij zich beter voelde dan sommige anderen in hun groep? Het waren pas Lucile's laatste woorden die bij hem in het verkeerde keelgat schoten. In de weg lopen? Hij?! Hoe durfde ze dat te zeggen! Hij had net toch nog geholpen, samen met die Superman-wiens-naam-hij-niet-kende?! 'Dan had ik het zware werk van die boom optillen zeker aan jou moeten overlaten? Pfieuw, dan had ik nu al medelijden met die Thorsten, want als het aan jou had gelegen, had hij nu nog steeds onder dat ding gelegen! Daarbij-' Hij slikte zijn woorden gauw weer in. Hij had iets willen zeggen in de trant van "daarbij kan ik gewoon niet goed tegen breuken en verwondingen", maar dat klonk wel erg zwak. Daarom herformuleerde hij zijn zin. 'Daarbij, het enige wat jij tot nu toe hebt gedaan, is wat soep opwarmen en een mitella in elkaar flansen! Oh, en je hebt ook zitten zeuren over het feit dat we hier moeten blijven totdat er een reddingsactie op touw gezet zal worden voor ons. Die uiterst belangrijke bijdrage mag ik natuurlijk niet vergeten vermelden!'

[Lucile Delaney]

"Als je het er niet mee eens bent dat we hier moeten blijven, ga je toch gewoon zelf lekker op pad, naar je dichtstbijzijnde dorpje. Dat had ik je al voorgesteld, dus daar moet je niet mee aan komen gezet -dat is gewoon sneu als je dat serieus tegen me gaat gebruiken.". Zei Lucile. Ze besloot even te verzitten, ze zat nogal ongemakkelijk. Ze sloot haar ogen. Pas toen besefte ze hoe doodop ze was. "Probeer gewoon eens normáál te doen, misschien hebben we dan nog meer aan je dan wanneer er een boom verplaatst moet worden.", vervolgde Lucile. Het klonk misschien wel sarcastisch, maar ergens meende Lucile wel wat ze zei. Ze mocht hem absoluut niet, maar Jurgen was niet dom en ze hadden alle hulp nodig. Als het niet was omdat ze dan meer hersens hadden met elkaar, dan omdat ze dan om en om een beetje rust konden hebben.

[Jurgen Lindberg]

'Yups, en net als ik weg ben, wordt er iemand verpletterd door een volgende boom en komen jullie handen te kort,' antwoordde Jurgen al iets rustiger dan eerst. Niet dat hij echt dacht dat er nog een boom op iemand zou vallen, maar het was wel een goed excuus. Een goed excuus om niet te hoeven zeggen dat hij helemaal niet in z'n eentje wilde - durfde? - vertrekken. Ach wat. Hij kon het misschien toch maar beter bij naam noemen: hij was bang om alleen op pad te gaan. Het was niet alleen omdat hij dan eventuele hulp zou kunnen mislopen, of omdat hij vreesde dat er dan iemand uit de groep iets zou kunnen overkomen: nee, hij was gewoon bang om zo alleen rond te zwerven. Punt. Maar alsof hij dat aan Lucile haar nieuwsgierige Franse neus zou gaan hangen! Jurgen besloot om toch maar niet kinderachtig te doen door "doe zelf normaal" te antwoorden en zuchtte in plaats daarvan eens. Vermoeiend was dat meisje wel, zeg. Normaal doen. Dat was eigenlijk precies wat hij daarstraks al bezig was. Misschien daarom dat zijn moeder zo opgelucht had geleken toen hij zich had ingeschreven voor het jongerenkamp hier. Misschien was zijn eigen moeder zijn gedrag zelfs beu. En misschien... Misschien had hij dat dan ook wel een beetje zelf uitgelokt en verdiend. Hij nam een slok van de nu niet meer zo warme soep en liet zich vervolgens achterover op de grond vallen zodat hij languit lag. De grond was niet al te hard, dus zo slapen zou straks wel lukken. 'Goed, normaal doen. Ik heb het al begrepen,' zei hij nors omdat hij Lucile haar zin gaf. Hij mocht alleen maar hopen dat hij niet te lang met haar en de rest van de groep opgescheept zou zitten, want als de anderen ook even vervelend waren als zij... Dan zou hij het hier niet al te lang kunnen uithouden, en was het plan om er alleen op uit te trekken toch nog wel aanlokkelijk.

[Lucile Delaney]

"Mooi, dank je. Zal ons een hoop ellende besparen.", reageerde Lucile bitter. Ergens was ze nog opgelucht ook. In eerste instantie was het niet Lucile haar bedoeling om ruzie te maken, maar als mensen zich beter voelen dan dat ze zijn, kon ze wel behoorlijk chagerijnig worden. Lucile dronk haar bekertje soep op, en begon een beetje rond te lopen, op zoek naar nog meer mensen die hulp nodig zouden hebben. Na een poosje rondlopen zuchtte ze en ging ze met haar armen over elkaar op de grond zitten en leunde met haar hoofd op haar armen. Ze mistte haar moeder en haar tante. Haar hele familie. Ze dacht aan haar familie, en aan de familie van de rest die nu hier zit. Ook aan die van Jurgen. Lucile vroeg zich af of het door de familie van hem kwam dat hij zo was zoals hij nu was, of door toch iets anders. Ze liet zich achterover vallen en keek naar haar lucht. Het boeide haar eigenlijk ook niet, ze had er verder niks mee te maken dat hij gewoon gigantisch vervelend was. Ze wist namelijk diep in haar hart wel dat ze soms zijn hulp nodig zouden hebben.

[Jurgen Lindberg]

Van zodra Lucile buiten gehoorsafstand was, herhaalde Jurgen met een kinderachtige, overdreven hoge stem haar woorden voor zichzelf. 'Mooi, dank je, zal ons een hoop ellende besparen! Probeer gewoon eens normaal te doen! Voortaan kan je beter je mond maar houden en proberen wat mee te werken, of net zo goed opflikkeren, dan loop je in ieder geval niet in de weg!' Hij rolde met zijn ogen en vouwde zijn armen achter zijn hoofd. 'Vervelend kreng,' mompelde hij met zijn eigen stem. Hij had niemand nodig om hem te vertellen wat hij moest doen. Ze was z'n moeder niet! En zelfs dan had hij niet geluisterd - hij ging immers nooit, of toch zeker niet al te vaak in op wat zijn moeder van hem vroeg. Hij steunde op één elleboog om zich opnieuw wat rechter te zetten en zette zijn bekertje soep voor de tweede keer aan zijn lippen, waarna hij het in één teug leeg dronk. Voor soep uit blik smaakte het nog best lekker. Hij gooide zijn bekertje weg in het gras - op sluikstorten zou hij nu toch geen boete krijgen, gezien de situatie en het feit dat het hele kamp één puinhoop was - en legde zich daarna op zijn zij, met zijn rug naar de rest toe. Hij was er helaas bijna zeker van dat de rest even vervelend was als Lucile. Of zij vonden hem in ieder geval vervelend - vooral dan die Superman wiens naam hij nog steeds niet kende - en daardoor zouden ze zich ook vervelend tegen hem gaan gedragen. Hij trok zijn benen wat in en zette een mokkend gezicht op. Natuurlijk had hij dit weer voor. En hij stond er nog alleen voor ook, aangezien de rest niet bepaald een grote hulp voor hem zou zijn. Hij zuchtte en sloot zijn ogen. Was Claus er maar...

[Lucile Delaney]

Lucile stond op en keek een beetje rond. Ze vroeg zich af waar Thorsten was. Uiteindelijk zag Lucile hem een stukje verder. Hij leek zich vrij ongemakkelijk te voelen. Ze stapte op hem af.  Hopelijk zou hij zich niet al te ongemakkelijk voelen door de ruzies tussen haar en Jurgen. "Heey, gaat het?", vroeg Lucile hem", om vervolgens schuldbewust te vervolgen: "sorry van daarnet trouwens. Dat was niet helemaal mijn bedoeling.". Ze keek een beetje beschaamd naar de grond. Eigenlijk haatte ze het om ruzies te maken, maar Jurgen-types haatte ze al helemaal.

[Thorsten Liljegren]

Het gekibbel en geblaat van de twee campingbezoekers ging nog een tijdje door en Thorsten deed al niet eens meer moeite om nog te luisteren wat ze allemaal zeiden. Hij bedacht zich waar hij heen zou gaan. Eigenlijk kende hij de omgeving helemaal niet goed; ze waren er nog niet zo lang geweest toen de storm aan was komen zetten en hadden dus ook nog niet zo veel van de omgeving kunnen ontdekken. Maar Thorsten betwijfelde of hij überhaupt nog iets zou herkennen als hij wél rond had gelopen voor de storm. Alles was één grote puinhoop. Je zou niet snel zeggen dat het een camping was. Ondertussen was wel de zon gaan schijnen en leek het alsof er nooit iets gebeurd was. Nou ja, als je alleen naar boven keek dan. Het duurde even voordat hij in de gaten had dat de bezorgde stem tegen hém sprak. Het franse meisje, Lucile, was blijkbaar ook weggelopen van haar eigen ruzie en was nu bij hem komen staan. Het had er vast stom uit gezien, bedacht Thorsten zich, dat hij zomaar weggelopen was. Waarom zou ze anders vragen of het wel met hem ging? Dat, en omdat er een boom op hem was gevallen en hij zijn vriendin niet kon vinden, misschien. Hij wilde zijn schouders op halen, maar kreeg er maar één omhoog. 'Het is niet erg,' antwoordde hij. 'Normaal zou je die Jurgen waarschijnlijk nooit gesproken hebben, maar helaas zitten wij nu met 'm opgescheept.' Hm, dat was misschien niet helemaal wat hij in zijn hoofd had zitten en tegen haar had willen zeggen. Maar waarschijnlijk dacht iedereen hetzelfde: ze zaten nu eenmaal met z'n allen in deze situatie en moesten er maar het beste van maken. Als ze alleen waren geweest waren ze nu waarschijnlijk op zoek gegaan naar andere overlevenden, dus waarom zouden ze nu weer uit elkaar gaan? Thorsten wist alleen niet of hij er goed aan zou doen om de hele club mee te vragen om Lena te gaan zoeken. En anders zou hij alleen moeten gaan; dat was misschien ook niet het meest snuggere idee. Hij besloot het maar even bij één persoon uit te proberen. 'Mijn vriendin, Lena,' begon hij. 'Ik ben haar kwijt en wil haar eigenlijk gaan zoeken. Denk je dat ik het beste alleen kan gaan?' Weer zei hij niet wat hij had willen zeggen, maar zo kon het eigenlijk ook wel. Als Lucile al vond dat hij alleen moest gaan, dan was dat waarschijnlijk ook wat hij maar moest doen.

[Lucile Delaney]

Lucile dacht na. "Ik weet het niet", antwoorde ze traag, "Nu is het misschien wel mooi weer, maar dat kan ook weer zo omslaan naar slechter weer. Als je dan alleen gaat, weten we niet waar je bent en of je hulp nodig hebt. Als je die hulp nodig hebt, kan je niet zomaar weer op zoek naar ons, omdat jij ook weer niet weet waar wij zijn. Aan de andere kant, ze kan niet heel ver weg zijn, als je haar gisteren nog gezien en gesproken hebt.". Ze zuchte. "Waar heb je haar als laatste gezien? Ben je daar al geweest?". Ze was even stil. "Shit, ik praat weer aan een stuk door. Sorry.".

[Jurgen Lindberg]

Oké, proberen wat uit te rusten lukte voor het moment echt niet, zeker niet nu Jurgen niet in staat was zijn gedachten op nul te zetten. Er waren ook zoveel dingen waaraan hij bleef denken: Claus, de orkaan, Claus, het vieze beeld van het rechtzetten van Thorstens vingers, Claus... Goed, misschien was het dan vooral Claus aan wie hij dacht. Het was dan ook zijn enige vriend geweest op de camping, en het was nog steeds niet helemaal goed tot hem doorgedrongen dat hij de jongen nu nooit meer zou terugzien. Toch niet levend, tenminste. Jurgen ging opnieuw overeind zitten en keek grimmig voor zich uit. Verdomme. Waarom moest dit nu weer juist gebeuren, hè?! En was er niemand van die poppemiekes die een nog werkende gsm bij zich had mét belwaarde en bereik waarmee ze iemand zouden kunnen bellen?! Hijzelf had z'n mobiele telefoon thuisgelaten - wie zou hij immers gebeld hebben op kamp? Zijn moeder? Hij was net zo blij dat hij daar voor een paar weken vanaf was! Hij ging met zijn handen ruw doorheen zijn haar. Die tuttebel van een Lucile, zou zij haar gsm niet bij haar hebben? Meisjes als zij droegen dat ding toch altijd bij zich, dus kapot kon hij niet zijn, toch? Hij keek over zijn schouder naar waar de Française even verderop gezellig zat te keuvelen met Thorsten en maakte een afkeurend geluid. Waarschijnlijk kon ze zijn gezeik nu wel missen als kiespijn aangezien ze het daar precies wel erg fijn had bij die lange slungel. Hij schudde zijn hoofd en vloekte binnensmonds. Toen kwam er plots een idee bij hem op. Claus... Had hij geen gsm bij zich gehad...? Even leek het een goed plan, maar er was helaas wel een complicatie: Claus' gsm te pakken krijgen betekende natuurlijk wel dat hij eerst terug naar Claus zelf moest... En dat was iets waar Jurgen precies toch niet al te veel zin in had. Hij trok zijn knieën op en liet zijn kin erop rusten. Tja... Het was natuurlijk misschien wel hun enige kans. Zijn enige kans. En daarstraks had hij ook niet al te veel neveneffecten gevoeld toen hij z'n vriend daar zo had zien liggen, met de nog bloedende hoofdwonde... Hij beet op zijn lip. Wat had hij te verliezen? Niet veel in ieder geval. Dus maakte hij zijn besluit en stond hij op, waarna hij zo nonchalant mogelijk, met zijn handen diep in de zakken van zijn broek gestoken, van de rest weg slenterde. Ze zouden hem toch niet missen. Toen hij een stuk verderop stond, keek hij eens over zijn schouder naar de rest van het gezelschap, vooraleer hij wat sneller begon te lopen. Nu ja: zo snel als zijn nog pijnlijke been het hem toeliet. Na wat ronddwalen - hij was de precieze plek al vergeten, en in deze chaos vond je niks meer terug - zag hij uiteindelijk de brokstukken waar hij Claus eerst had zien liggen. Hij vertraagde zijn pas. Dit was dan het - eh, hoe zeiden ze dat nu alweer... "Le moment sûprème"? Met bonzend hart liep hij om het puin heen. Daar lag Claus' lichaam nog steeds, net zoals hij het had achtergelaten. Niet dat hij wat anders had verwacht - tenzij het hier plots een griezelverhaal was geworden en alle doden plots weer konden bewegen - maar toch... Het deed meer met hem dan de eerste keer. Ditmaal besefte hij echt dat dit zijn laatste beeld zou zijn van zijn vriend - lege, nietsziende ogen, een mond die een stukje openhing en bloed dat nog steeds uit een grote, gapende hoofdwond sijpelde. En meer tijd had Jurgen niet om hierover na te denken, want hij voelde plots zijn maag omkeren en voor hij het wist, zat hij op zijn knieën het beetje soep dat hij net had gedronken uit te kotsen. Claus was wel degelijk morsdood en zou nooit meer een gesprek met hem kunnen voeren. Geen flauwe geintjes meer waardoor ze allebei urenlang aan een stuk konden lachen. Geen gezellig, zwijgzaam samenzijn meer. Geen Claus meer. Jurgen kokhalsde opnieuw, maar zijn maag was zo leeg als wat waardoor hij er enkel een rauw, brandend gevoel aan overhield in zijn keel. 'Godverdomme,' bracht hij op fluistertoon nogal moeizaam uit wanneer het ergste over was. De misselijkheid die hij had gevoeld veranderde in een vorm van woede die hij niet zo goed wist te plaatsen. 'Godverdomme!' schreeuwde hij nogmaals, ditmaal kwaad, ook al wist hij niet op wie of wat. Op wie kon hij kwaad zijn, hmm? Op het weer? Op de orkaan? Omdat dit de factoren waren die ervoor hadden gezorgd dat hij zijn vriend hier nu in deze toestand zag liggen? Dat zou hem ver helpen! Hij veegde zijn mond af met de rug van zijn hand en kroop naar Claus toe, waarna hij het gezicht van de jongen ondanks zichzelf nogmaals bestudeerde. Die eens zo ondeugend twinkelende ogen die nu zo dof voor zich uitstaarden. De mond die niet meer zou lachen. De- wacht eens, was hij nu niet een beetje té sentimenteel aan het worden? Claus was dood. Punt aan de lijn. Maar Jurgen leefde nog. En dat zou vast wel zijn eigen reden hebben. Hij verhardde zich daarom en richtte zijn blik in plaats daarvan op het met bloed doordrenkte jeansvestje van zijn vriend, waarna hij lichtjes walgend met zijn hand in de binnenzak begon te tasten. Daar voelde hij hem zitten - Claus' gsm! Een golf van opluchting spoelde over hem heen, maar toen hij opnieuw naar Claus keek, werd zijn uitdrukking weer wat meer ingetogen. 'Entschuldigung, Claus... Ich weiß, dass es nicht die richtige Weise ist, aber... Ich muss es tun, verstehst du?' Hij zweeg even, vooraleer er grimmig aan toe te voegen: 'Nein, natürlich verstehst du mich nicht... Aber weiß, dass ich dich nicht vergessen werde. Du warst und bleibst auch immer mein Freund.' Na deze woorden stond hij op, maar de gsm stak hij gewoon in zijn broekzak. Daar was morgen nog tijd voor. En morgen zou hij Claus ook begraven. Zonder fout.

[Lucile Delaney]

Lucile leunde achterover, sloot haar ogen en nam even de tijd om te denken. Thorsten had nog niet gereageerd op al haar geratel. "Misschien dat...". Lucile keek even naar de lucht. Nog steeds grijs. "Het weer ziet er nu nog niet veelbelovend uit, maar je zou kunnen overwegen om nu, voor zo lang het nog droog is, even rond te kunnen kijken. Ik zal je helpen.", antwoorde Lucile op Thorsten zijn vraag. Ze had hier zelf niet echt vrienden gemaakt, alleen kennisen erbij gekregen. Dat was overigens de enige reden dat Lucile hier heen was gegaan, kennisen erbij krijgen en kijken wat daarvan kwam. Lucile was niet zo oppervlakkig dat ze dacht hier vrienden aan over te houden, maar als ze Thorsten goed begreep kon hij het goed met Lena vinden. Ze moest er zelf niet aan denken om iemand te verliezen die zo belangrijk voor haar was.

[Thorsten Liljegren]

'Is niet erg,' antwoordde Thorsten toen Lucile zich verontschuldigde voor haar gepraat. Eigenlijk had hij ook maar half zitten luisteren. 'Daar stond onze tent,' vertelde hij, gebarend naar het westen. 'Maar daar heb ik al gekeken, daar is ze niet.' Hij was even stil en riep toen plots luidkeels: 'LEEEEEEENAAAAA! Var är du?!' Geen antwoord. Plan A mislukt, over naar plan B. 'Wil je helpen? Ga je met me mee?' vroeg hij aan Lucile. 'Misschien is ze ook hulp gaan zoeken. Waar waren allemaal winkels, recepties of EHBO posten hier?' De supermarkt waren ze al geweest, maar misschien waren er nog meer. Echt goed kende hij de camping tenslotte nog niet, want erg lang waren ze er nog niet geweest. Nu wenste hij alleen maar dat ze nooit waren gegaan en dat hij snel Lena zou vinden. En dat hij snel weer zijn arm zou kunnen gebruiken, want hij ergerde zich er nu al dood aan. 't Deed nog verrekte pijn ook. 'Mis jij niemand?' vroeg hij haar. 'Ik bedoel, zoek je nog iemand met wie je hier samen was?' Het leek hem wel zo sociaal om misschien twee zoektochten te combineren, als ze toch bezig waren. 'Wanneer zouden de hulptroepen komen?' vroeg hij vervolgens, aan niemand in het bijzonder. Hij keek naar de lucht, alsof hij verwachtte elk moment een traumahelicopter te zien. Er gebeurde echter niets en het leek eigenlijk veel te stil voor een ramp. Was de rest van het land net zo hard getroffen? Waren er gewoon te weinig hulpdiensten misschien?

[Lucile Delaney]

Lucile knikte. "Natuurlijk wil ik helpen", zei ze terug. Ze twijfelde. "Ik was hier niet echt met vrienden, ik heb hier alleen nieuwe mensen leren kennen. Ik heb ze al een beetje gezocht in de buurt van ons huisje, maar ik heb niemand kunnen vinden.", vervolgde ze op de vraag van Jurgen. Ze zuchte. "Als we wachten op hulptroepen, kunnen we lang wachten. Dus als we vast beginnen, vinden we misschien al wel iemand. Waar wil je beginnen, heb je al ergens gezocht?".